|
|
Hliðarspor -
Ágúst Borgþór Sverrisson
|
|
(Gefin út árið 2007, Skrudda, 149 blaðsíður) |
|
|
| Texti á kápu | Hvort er hættulegra, kynlífið eða ástin?
Er hægt að halda framhjá án líkamlegrar snertingar?
Og er hægt að halda framhjá með líkamanum eingöngu?
Hliðarspor er áleitin og angurvær Reykjavíkursaga um gráa fiðringinn, vændi og draumana sem rætast ekki.
Ágúst Borgþór Sverrisson er einn virtasti smásagnahöfundur landsins. Hliðarspor er fyrsta skáldsaga hans.
„Þessi saga veitti mér nýja sýn á hjónabandið og sálarlíf miðaldra karlmanna".
Silja Aðalsteinsdóttir |
|
Höfundur umfjöllunar: Jónar - 27. Dec 2007
|
Sagan Hliðarspor gerist í Reykjavík á okkar tímum. Við fáum að kynnast Daníel, maður sem er á miðjum aldri og vinnur við útgáfu mánaðarrits. Hann er sumpart ósáttur við líf sitt, því hann hefur ætíð dreymt um að vera farsæll rithöfundur. Hann ætlar sér alltaf að skrifa, en einhvernveginn flýtur í gegnum árin með konunni sinni og ekkert verður úr neinu. Maður fær á tilfinninguna að hann fylgi konunni sinni og treysti á hana í hvívetna. Vinur Daníels, Árni er aftur á móti farsæll rithöfundur og hefur gefið út margar góðar bækur. Þeir kynntust fyrir tilviljun mörgum árum áður og hafa verið ágætis félagar þó svo þeir hafi ekki mikið samband núorðið.
Dag einn hringir síminn hjá Daníel og ung stúlka vill fá að skrifa grein um vændiskonur í mánaðarritið hjá honum. Í framhaldi að því ákveður hann að prófa að panta tíma hjá íslenskri vændiskonu til að taka viðtal við hana. Málið þróast á annan veg hjá honum og hann sefur hjá henni.
Árni aftur á móti fær sent email frá stúlku, þau fara að ræða saman í gegnum bréfaskriftir og heillast af hvoru öðru.
Þá er stóra spurningin; Hvort er meira framhjáhald? Líkamlegt án allra tilfinninga, eða samband fullt af tilfinningum en án allrar líkamlegrar snertingar?
Þessi spurning er áleitin, og maður þarf að gera upp við sig hvað manni sjálfum finnst.
Það er sérstakt að fá að skyggnast inn í hugarheim miðaldra karlmanna, væntingar þeirra og þrár, hugrenningar og áætlanir.
Ég myndi segja að öll hjón hefðu gott af því að lesa þessa bók. Því þegar fólk hefur verið lengi saman, fer það að taka hvort annað sem sjálfsagðan hlut. Allur neisti er horfinn, væntumþykjan stendur eftir, en vantar tilbreytinguna. Á ákveðnum tímapunkti á lífsleiðinni fer maður að horfa ósjálfrátt til baka, hvað gerði ég, hvað langaði mig að gera, hvert fór tíminn?
Sagan Hliðarspor á erindi til allra, hún er skemmtilega skrifuð og greinilegt að Ágúst Borgþór á eftir að skipa sér sess meðal þekktra rithöfunda landsmanna. Hann nálgast erfitt viðfangsefni með hlýju og varfærni, en dregur samt ekkert undan.
Ég lagði bókina ekki frá mér fyrr en ég var búin með hana, ekki afþví hún væri spennandi heldur því hún er mannleg og vakti mig til umhugsunar um sambönd, hjónabönd og vináttubönd.
|
|
Skoða aðrar bókaumfjallanir
Ræða þessa umfjöllun
Prentvæn útgáfa